بیش ترین توجه تدوینگر فیلم داستانی ، اساسا بر افزایش حالت نمایشی متمرکز می شود و یا بر چگونگی انتقال موثر تر از صحنه ای به صحنه دیگر تمرکز می کند . تدوینگران آثار مستند نیز به ویژه در گزارش هایی که دارای تاثیر روایی قوی هستند به چنین مطالبی علاقه مندند ، اما در عین حال ، در مرحله ساختار بخشی اولیه بیش تر درگیر یافتن یک قالب مناسب برای ارائه مواد و اسناد گردآوری شده هستند . رویه های تدوین ، به شدت به کارکرد ویژه ای وابسته اند که هر یک از شیوه های اصلی مستندسازی برای تحقق یافتن ، به آن نیازمندد .
ولی می توان بین دو رهیافت گسترده تدوین ، بنابر نوع مستند و تاثیراتی که دارند ، تمایز قائل شد . در اولی ، اصل راهنما این است که احساس حضور در محل واقعه برای بیننده ، خلق شود و در دومی بیش تر کوشش می شود تا بر یک اندیشه پرتو افکنده شود و یا یک برهان ، توسعه و رشد یابد . اولین رهیافت در انواع معینی از مستند مشاهده ای به کار می رود . از جمله گزارشی که به شیوه مگسی روی دیوار ساخته می شود که مستندساز دوست دارد تا تاثیر واقعیت گرایی را قوت بخشد ، در دومی که گاهی اوقات تحت عنوان تدوین بیان گرا یا ساخت گرا شناخته می شود ، هدف از تدوین ، پشت سر هم کردن و تلفیق فصل های تصویر و صدا ، به شیوه ای است که معنا ، بیش تر از طریق تضادها و طنین ها و پژواک های بین نماها پدیدار شود .
احساس یک برهان ساده و متقاعد کننده از طریق کلمات تقویت می شود . این کلمات نیز برای همراهی با جریان تصاویر ، به دقت به یکدیگر تدوین می شوند . تدوین نیز ، سخت در پی تولید یک استدلال و برهان است ، تدوین می تواند در برآورده ساختن این آرزوی برخی مستندسازان که از قطعه های منفصل ، کلا واحدهایی از معنا به جود بیاورند ،نقض قاطعی بر عهده بگیرد . به گفته ژیگاورتوف یک از پیشگامان مستند سازی : سینما – چشم ، وسیله ارائه غیر مرئی به صورت مرئی است ، آنچه را مخفی بوده ، آشکار می سازد ، وسیله جلوه گرسازی چیزهایی در پس نقاب است … کافی نیست که تکه های منفصلی از حقیقت یا تصاویر جدا جدایی از حقیقت را بر پرده به نمایش در آوریم ، این تصاویر ، باید از نظر مضمونی ، چنان منظم و یکپارچه شوند که از کلیت آن ها ، حقیقت حاصل آید .
تدوین جنبه های دیگری نیز دارد که دارای ارزش کاوش بیش تری هستند که می توان گفت به اولین جنبه به قطعه فیلم هایی که در نسخه تدوین شده نهایی وجود ندارد ، مربوط می شود . آیا بعد از پخش فیلم مستند ، این فیلم های دور ریخته شده اهمیت خود را از دست می دهند یا به عنوان بخشی از یک آرشیو بزرگ تر که در آن ها اسناد قابل دسترسی نگه داری می شود ، همچنان ارزشمندند ؟ به تدریج از هنگامی که امکان نگهداری این اسناد به صورت سی دی ، دی وی دی ، فلش ها ، هارد دیسک ها و … فراهم آمده و شرایط دسترسی ، بیش از پیش افزایش یافته ، بحث روی این مطلب نیز بالا گرفته است .
سوال دوم به سبک بر می گردد تا چه حد میل به پیروزی از برخی اصول زیبا شناختی مستند ، تعیین کننده تدوین یک برنامه مستند است ؟ تعادل ، وزن و ضرباهنگ و به واقع تمام روش هایی که در آن اجزایی جدا از هم برای ایجاد یک جلوه ی هنری با یکدیگر ترکیب می شوند . بخش وسیعی از مقوله تدوین ، به وضعیت کلی مواد و اسناد در شکل نهایی و مونتاژ شده بر می گردد . یکی از تعاریفی که مستندسازی ، همواره ادعای آن را داشته است این بوده که مواد خام از واقعیت به چنگ می آید . یعنی هر چه قدر هم که در مرحله تدوین دستکاری می شد ، باز هم می شد اطمینان داست که در اطلاعات موجود در هر قاب تصویر ، مداخله نشده است . ولی در عصر تصویرسازی الکترونیکی چنین یقین دلگرم کننده ای ، دیگر وجود ندارد .
آنچه اکنون در مرحله پس از تولید ، نامحدود است ، زیرا به گفته یک منتقد:
- در عصر تمهیدات نا محدود الکترونیکی ، تماشای دو شخصیت درونی یک قاب تصویر ، همیشه هم متضمن حضور جسمانی آن دو در یک فضا نیست.
منبع این مطلب سایت طلوع فیلم می باشد: کلیک کنید
بیش ترین توجه تدوینگر فیلم داستانی ، اساسا بر افزایش حالت نمایشی متمرکز می شود و یا بر چگونگی انتقال موثر تر از صحنه ای به صحنه دیگر تمرکز می کند . تدوینگران آثار مستند نیز به ویژه در گزارش هایی که دارای تاثیر روایی قوی هستند به چنین مطالبی علاقه مندند ، اما در عین حال ، در مرحله ساختار بخشی اولیه بیش تر درگیر یافتن یک قالب مناسب برای ارائه مواد و اسناد گردآوری شده هستند . رویه های تدوین ، به شدت به کارکرد ویژه ای وابسته اند که هر یک از شیوه های اصلی مستندسازی برای تحقق یافتن ، به آن نیازمندد .
ولی می توان بین دو رهیافت گسترده تدوین ، بنابر نوع مستند و تاثیراتی که دارند ، تمایز قائل شد . در اولی ، اصل راهنما این است که احساس حضور در محل واقعه برای بیننده ، خلق شود و در دومی بیش تر کوشش می شود تا بر یک اندیشه پرتو افکنده شود و یا یک برهان ، توسعه و رشد یابد . اولین رهیافت در انواع معینی از مستند مشاهده ای به کار می رود . از جمله گزارشی که به شیوه مگسی روی دیوار ساخته می شود که مستندساز دوست دارد تا تاثیر واقعیت گرایی را قوت بخشد ، در دومی که گاهی اوقات تحت عنوان تدوین بیان گرا یا ساخت گرا شناخته می شود ، هدف از تدوین ، پشت سر هم کردن و تلفیق فصل های تصویر و صدا ، به شیوه ای است که معنا ، بیش تر از طریق تضادها و طنین ها و پژواک های بین نماها پدیدار شود .
احساس یک برهان ساده و متقاعد کننده از طریق کلمات تقویت می شود . این کلمات نیز برای همراهی با جریان تصاویر ، به دقت به یکدیگر تدوین می شوند . تدوین نیز ، سخت در پی تولید یک استدلال و برهان است ، تدوین می تواند در برآورده ساختن این آرزوی برخی مستندسازان که از قطعه های منفصل ، کلا واحدهایی از معنا به جود بیاورند ،نقض قاطعی بر عهده بگیرد . به گفته ژیگاورتوف یک از پیشگامان مستند سازی : سینما – چشم ، وسیله ارائه غیر مرئی به صورت مرئی است ، آنچه را مخفی بوده ، آشکار می سازد ، وسیله جلوه گرسازی چیزهایی در پس نقاب است … کافی نیست که تکه های منفصلی از حقیقت یا تصاویر جدا جدایی از حقیقت را بر پرده به نمایش در آوریم ، این تصاویر ، باید از نظر مضمونی ، چنان منظم و یکپارچه شوند که از کلیت آن ها ، حقیقت حاصل آید .
تدوین جنبه های دیگری نیز دارد که دارای ارزش کاوش بیش تری هستند که می توان گفت به اولین جنبه به قطعه فیلم هایی که در نسخه تدوین شده نهایی وجود ندارد ، مربوط می شود . آیا بعد از پخش فیلم مستند ، این فیلم های دور ریخته شده اهمیت خود را از دست می دهند یا به عنوان بخشی از یک آرشیو بزرگ تر که در آن ها اسناد قابل دسترسی نگه داری می شود ، همچنان ارزشمندند ؟ به تدریج از هنگامی که امکان نگهداری این اسناد به صورت سی دی ، دی وی دی ، فلش ها ، هارد دیسک ها و … فراهم آمده و شرایط دسترسی ، بیش از پیش افزایش یافته ، بحث روی این مطلب نیز بالا گرفته است .
سوال دوم به سبک بر می گردد تا چه حد میل به پیروزی از برخی اصول زیبا شناختی مستند ، تعیین کننده تدوین یک برنامه مستند است ؟ تعادل ، وزن و ضرباهنگ و به واقع تمام روش هایی که در آن اجزایی جدا از هم برای ایجاد یک جلوه ی هنری با یکدیگر ترکیب می شوند . بخش وسیعی از مقوله تدوین ، به وضعیت کلی مواد و اسناد در شکل نهایی و مونتاژ شده بر می گردد . یکی از تعاریفی که مستندسازی ، همواره ادعای آن را داشته است این بوده که مواد خام از واقعیت به چنگ می آید . یعنی هر چه قدر هم که در مرحله تدوین دستکاری می شد ، باز هم می شد اطمینان داست که در اطلاعات موجود در هر قاب تصویر ، مداخله نشده است . ولی در عصر تصویرسازی الکترونیکی چنین یقین دلگرم کننده ای ، دیگر وجود ندارد .
آنچه اکنون در مرحله پس از تولید ، نامحدود است ، زیرا به گفته یک منتقد:
- در عصر تمهیدات نا محدود الکترونیکی ، تماشای دو شخصیت درونی یک قاب تصویر ، همیشه هم متضمن حضور جسمانی آن دو در یک فضا نیست.
منبع این مطلب سایت طلوع فیلم می باشد: کلیک کنید
تعادل برند و فعال سازی